Great krallığı'nın himayesinde yürüttüğü soytarılık işi çok yoruyordu Solinari'yi. Her saat başında bir kraliyet mensubuna şovunu sunuyor, neden teker teker eziyet etmek yerine ziyafet salonunda bir gösteriyle yetinmediklerine akıl sır erdiremiyordu. Bir keresinde böyle bir öneride bulunacağı zaman o altınları ödediklerine göre istediklerini yapabileceklerini söylemişti bir prenses. Soytarı da başının derdine düşmüş, buralardan gidecek parayı denkleştirmeden hiçbir şey yapamıyordu. Eli kolu bağlı, kaderine boyun eğmişti. Yine böyle yorucu bir günde akşam saatl on'u gösterirken odasına döndü. Yorgunluktan gözleri kapanıyor, odasına zor gelecek kadar çok ağrıyordu ayakları. Kapıyı açıp içeride onu bekleten davetsiz misafiri görünce tüm yorgunluklarını unutup sadece ona baktı. Lucas'a. Hiç istemediği, tüm üzüntülerinin sebebi olan oğluna.. Birkaç kişi dışında çocuğu olduğunu bilen yoktu. Henüz bir yeni doğanken terk etmiş, sadece birkaç yıl aralıklarla yaşayıp yaşamadığını görmek için uzaktan ziyaretler gerçekleştirmişti. Gerçi babası gibi onun da ölmesi umrunda değildi ya.. Elindeki gösteri malzemelerini yatağına fırlatıp Lucas'ın gözlerine bitip tükenmez bir öfkeyle baktı. "Burada ne işin var? Sana yanıma gelmemeni söylemiştim." Odada dört dönüp neden geçmişinden bir türlü uzaklaşamadığını düşünürken, yakıcı bir düşünce zihnini ele geçirmişti. Öğrenmiş olabilirler miydi Lucas'ı? Bu çok kötü olurdu. Aniden genç adamın önünde durup onu duvara itti. "Bana bak, bana seni öğrenmediklerini söyle. Eğer birinden bile duyarsam bunu, hiç iyi olmaz."

Gerdindim. Ama aynı zamanda sevinçliydim de. Yanına pek yanaşmamı istemediğinden annemi uzun zamandır görmemiştim. Çalışıyordu sürekli. Onun sonsuza dek çalıştırmadan yaşatmak isterdim. Bir kraliçe olmayı hakediyordu. Gölge ile sessizce krallığa yanaştık. Akşam olduğundan kimse bizi görmedi. Önceden öğrendiğim odaya girdim yavaşça. İçerisi boştu. Bir müddet bekledim. Heyecanlanmıştım küçük bir çocuk gibi. Halbuki buna gerek yoktu. Sadece özlemiştim işte onu. Odası diğer soylularınki kadar gösterişli değildi. Zaten gösterişi de sevmezdi. Geldiğime kızıp kızmayacağını düşündüm bir an. Belki de o da beni özlemiştir de sarılır. Bu boş bir umuttu ama yine de umuttu işte.

Aynı anda kapı açıldı ve o içeri girdi. Bana baktığı an yerin dibine girdiğimi hissettim. Kızmıştı. Keşke hiç gelmeseydim. Umut olarak tuttuğum şeyi aklımdan attım ve bu sırada o elindeki eşyaları yatağına attı. "Burada ne işin var? Sana yanıma gelmemeni söylemiştim." Evet söylemişti ama ben onu merak ediyordum. Sesli söylemesem bile özlüyordum. Bir şeyler söyleyecektim ki birden üzerime doğru atıldı. Vuracak mıydı? "Bana bak, bana seni öğrenmediklerini söyle. Eğer birinden bile duyarsam bunu, hiç iyi olmaz." Nefret dolu bakışları altında dik durmaya çalıştım. Ama eğer bunu yapan anneyse pek kolay olmuyordu. Konuşmak için ağzımı açtım ama bir an sesim çıkmadı. Konuşmadığım için de kızacağını düşündüm. "Hayır kimse bilmiyor. Gölge ile sessizce geldim." Ne diyecektim ki başka? Başımı bir an öne eğdim. Sonra tekrar kaldırıp ona baktım. "Ben... Seni görmek için gelmiştim." dedim en az daha deminki kadar alçak sesle.

Defalarca söylemişti Lucas'a yanına yaklaşmamasını. Ona o iğrenç babasını hatırlattığını, onu görmeye bile dayanamadığını.. Üstelik birilerinin bu rezil durumu ve bir çocuğu olduğunu öğrenmesi de isteyeceği son şeydi. Lucas bunları bilmesine rağmen sözünü dinlemeyerek soytarının tüm itibarını(?) tehlikeye atmıştı. Üstelik karşısında sessizce durarak daha da sinirlenmesine neden oluyordu. Bu çocuk onca yıldır baş belasından başka bir şey olmamıştı. "Hayır kimse bilmiyor. Gölge ile sessizce geldim." Bu sözlerle yüreğine su serpildi soytarının. En azından kimse öğrenmeyecekti. Lucas başını öne eğmiş, neredeyse kısılacak bir sesle konuşuyordu. "Ben... Seni görmek için gelmiştim.." Her kelimesi, her davranışı, hatta varlığı Solinari'yi sinirlendirmekten başka bir işe yaramıyordu. "Benimle konuşurken yüzüme bak ve duyulabilecek sesle konuşmaya çalış. Seni duymak için çaba sarfetmek zorunda değilim." Hiçbir zaman oğlunu sevmeyi, bir oğlu olduğunu kabul etmeyi düşünmemişti. Bu yüzden suçsuz olan o masum evlada bağırıp çağırmakta bir sakınca görmüyor, babasının yaptıklarının bedelini ona ödetiyordu. "Gördün işte iyiyim. Şimdi git. Babana çok benziyorsun. Sen de onun gibisin. Seni görmeye katlanamıyorum." Kelimeler ağzından tükürür gibi, bir çırğıda dökülmüştü.

"Benimle konuşurken yüzüme bak ve duyulabilecek sesle konuşmaya çalış. Seni duymak için çaba sarfetmek zorunda değilim." Başımı yeniden önüme eğdim. Onun sözlerinden sonra sesli değil sesli konuşmak ağzımı açmayı bile düşünmemiştim. Kızsa bile en azından onu görebiliyordum değil mi? Bu hiç görmemekten daha iyi değil miydi? "Gördün işte iyiyim. Şimdi git. Babana çok benziyorsun. Sen de onun gibisin. Seni görmeye katlanamıyorum." Evet iyiydi. Ama kızgın. Krallıklarda çalışmasa belki varlığımın farkında olmadığı zamanlarda onu izlemek isterdim ama krallıkta çalışıyordu ve öyle elimi kolumu sallayarak giremezdim böyle yerlere.

"Kızma lütfen. Sadece... Özlemiştim seni." Derin bir nefes aldım. Onun karşısındayken ne yapacağımı şaşırıyordum. Sanki düzgün durmasam bile bana bağıracaktı. Yanında büyüdüğüm insanları anımsadım birden. Annemle dalga geçtiği için dövdüğüm çocukları, gerçek bir ailem olmadığını söyleyip benimle alay edenleri... "Neden O'nun yaptıklarını bana ödetiyorsun? Ben onun gibi değilim. Neden bana bunu yapıyorsun? İlk defa başımı kaldırıp yüzüne baktım. Yüzündeki ifadeden dolayı kendime olan inancım kırıldı. Eğer beni annem bile sevmiyorsa, başka kim severdi? Babasının lanetli yaşamını omuzlarında taşımaya zorlanmış biriydim ben sadece. Bakışlarımı kaçırdım gözlerinden. Üzülmüştüm.

Annesinin karşısında iyiden iyiye eriyordu Lucas. Solinari ise odada bir aşağı bir yukarı yürürken kendi kendine söyleniyor, derin nefesler alarak sakinleşmeye çalışıyordu. Ama nafile. Bir türlü kendini iyi hissedemiyordu. Lucas uzaktayken her şeyi unutup normal bir hayata dönebiliyordu; ama o buradayken olmuyordu. "Kızma lütfen. Sadece... Özlemiştim seni." Bu sözlerin içinde hiçbir duygu yokmuş gibi dinliyordu soytarı. Bu ziyaretin bir an önce bitmesini istiyordu. "Neden O'nun yaptıklarını bana ödetiyorsun? Ben onun gibi değilim. Neden bana bunu yapıyorsun? Solinari yavaşça durdu, arkasına dönüp Lucas'a baktı. "Beni özleme. Çünkü ben seni özlemiyorum." Daha fazla ayakta duracak gücü yoktu. Bir sandalyeye oturup birkaç bardak su içti. Lucas'a hamile olduğu dokuz ay boyunca gözlerden uzak yaşamıştı. İnsanlara açıklama yapmaktan kaçmıştı. Hem zaten ne diyebilirdi ki? Çaresiz olduğunu mu? Yoksa gerçekleri mi? Ya da belki prensi öldürüp darağacını hakettiğini.. Bu yüzden eli kolu bağlanmıştı. Dokuz ayın sonunda da çocuğu bir aileye bırakıp işine dönmüştü. "Hiç suçun olmadığını sanıyorsun değil mi? Sana hamile olduğum o süre boyunca ne yaşadıklarım hakkında bir fikrin yok. Neden beni seviyorsun? Neden senden bu kadar nefret eden bu kadını vicdan azaplarıyla baş başa bırakmıyorsun?" Soytarı direncinin kırıldığını hissediyordu. Artık kimseden nefret etmeye gücü yoktu. O sadece her şeyi unutup mutlu ve tasasız yaşantısına dönmek istiyordu. "Babanla bir olup bir soytarıyı ne hale getirdiğine bak. Yüzüm gülmez oldu."

Odada dolanmaya başladı. Onu öfkelendirdiğimi bilmek rahatsız ediciydi. 'Beni özleme. Çünkü ben seni özlemiyorum. Sanırım yorgun olduğunu ve çekip gitmemin daha iyi olacağını söyleseydi bu kadar ölmek istemezdim. Gerçek değildi belki yine de... ' Hiç suçun olmadığını sanıyorsun değil mi? Sana hamile olduğum o süre boyunca ne yaşadıklarım hakkında bir fikrin yok. Neden beni seviyorsun? Neden senden bu kadar nefret eden bu kadını vicdan azaplarıyla baş başa bırakmıyorsun? Yorgun görünüyordu. Baya bir yorgun. Onu bu kadar üzen şeyin kendim olduğunu bilmek hiç iyi değildi. Ben sadece onu seviyordum. Nedensiz. Annem olduğu için. Babanla bir olup bir soytarıyı ne hale getirdiğine bak. Yüzüm gülmez oldu. Ne zaman yanına gelsem hep bu tarz davranıyordu. Yeniden bir tuhaf oldu içim. Gitmek istiyordum. Gidip aklım başımdan düşene kadar içmek... Belki de bir kaç kişiyi dövmek. Ağız tadıyla yapılan bir kavga belki biraz daha iyi hissettirebilirdi.

"Ben sana hiç bir şey yapmadım. Asıl her şeyi sen yapıyorsun! Neden olanları kabullenmiyorsun? Sonuçta öldü değil mi? Bir kez olsun, sadece onun değilde senin de oğlun olduğumu hatırlasan olmaz mı?" İlk defa bu kadar sert şeylr söylemiştim. İfadesiz bir şekilde ona baktım. Ne yapacaktım ben? Asla bana destek olmayacaktı anlaşılan. Asla. O gerçekten de yaşlı bir kadındı. Bir an duraksadım. Sahi neden hiç yaşlanmamıştı şimdiye kadar? Büyülü bir şeyler takıp takmadığını düşündüm. Bana hiç bir şey söylemediğinden bilmiyordum. Belki de yıllardır en uzun konuşmamız bu olmuştu. Gölge gecenin içinde beni bekliyordu hala. Bu sahneleri o da görmüştü. Yine de hiç birine şahit olmasını istemezdim. Bakışlarımı beni asla oğlu olarak göremeyecek kişiye çevirdim.

Solinari içinde biriken duygularını bir bir Lucas'a söylerken, çocuk da gözlerini dikmiş annesine bakıyordu. Dışarıdan bakıldığında kanlı bıçaklı iki düşmanın birbirlerini öldürmeye çalışmadan önceki son sözleri gibi görülüyordu ortam. Oysa her ne kadar Solinari kabul etmese de, şefkatli olması gereken bir anne-oğul konuşmasıydı. Solinari oğlunu görünce sevinmeli, kucak açarak sarılmalıydı. Birbirlerini gördüklerinde özlem dolu konuşmalar yapmalıydılar, suçlayıcı değil. Onlar hiçbir zaman tamamlanamayacaklar. Çünkü Solinari'nin bir yanı hep reddedicek bu yaşananları. "Ben sana hiç bir şey yapmadım. Asıl her şeyi sen yapıyorsun! Neden olanları kabullenmiyorsun? Sonuçta öldü değil mi? Bir kez olsun, sadece onun değilde senin de oğlun olduğumu hatırlasan olmaz mı?" Çocuğun sert sözleri afallamasına neden olmuştu. Belki bir şeylerin farkına bile varmıştı, bilemiyordu. Ama içinde bir yerlerde bir şeylerin kırıldığını hissetti. Direncinin kırıldığını.. Afallamış yüz ifadesini aceleyle topladı, güçlü durmaya çalıştı. "Ama ben bir çocuğum olmasını istememiştim ki." Sesi güçlükle çıkmıştı. Yüzünü ateş sardı, göz pınarlarında yavaş yavaş ilerleyen yaşlar gözlerine ulaştı. İçinden 'şimdi olmaz.' diyordu. 'Görmemeli bu yaşları...'

Ben ondan cevap beklerken birden yüzü düştü. Sahiden neden uğraşıyordum ki? Sevmeyecekti işte. Kabullenmeyecekti. "Ama ben bir çocuğum olmasını istememiştim ki." Birden sesinin çatladığını farkettim. Ben ona şaşkınlıkla bakarken gözleri doldu. Ağlıyor muydu? Ama neden? Bunu benim sözlerim mi yapmıştı? Yani kırmış mıydım onu? Ona doğru bir adım attım ve durdum. Yanaşsam kızar mıydı? Belki öfkesinden ağlıyordu. Her şey olabilirdi. "Anne?" dedim gergin bir sesle. Tokat filan atarsa sanırım uzun süreli bir yolculuğa çıkmama gerekecekti. "Ağlıyor musun? Lütfen benim yüzümden ağlama." Ona çok çektirdiğimi düşündüm birden. Benim yüzümden hayatı parçalanmıştı. Fazla yanaşmadan durdum. Ona? Ona dokunabilir miydim? En son ne zaman bunu yaptığımı anımsamıyordum bile. En son ne zaman gerçek anlamda sarılmıştım ona? Minerva geldi aklıma birden. Ona bile süzgün sarılamazken anneme mi sarılacaktım? Zaten ne düşünüyordum ki? Ağlaması bana dokunacağı anlamına gelmiyordu. Derin bir nefes aldım. Ne yapacağımı bilemeden durdum öylece. İlk defa böyle bir durumla karşı karşıya geliyordum.

Solinari gözyaşlarını Lucas'a göstermeden silmenin yolları ararken, Lucas'ın ona seslendiğini duydu. Anne demişti. Yaşlı bir cadıyı andıran Solinari'nin her türlü davranışına rağmen gözyaşlarını gördüğünde üzülmüş, o kutsal kelimeyi söylemişti. Çok günahları vardı Solinari'nin. En büyüğü ise Lucas'a olan muamalesiydi. Küçük bir çocuğu terketmesi, sevgisiz, annesiz büyümesine razı olmasıydı.. Derin bir iç çekti. "Ağlıyor musun? Lütfen benim yüzümden ağlama." Onun yüzünden ağlamıyordu. Ağlamasının sebebi kendisiydi. Kendi yaptıklarının cezasını çekiyordu. Vicdanını rahatlatmak için alexander'ı öldürmüş, Lucas'ı görmezden gelmişti. Oysa bunları o kadar zorlama bir şekilde yapmıştı ki, her akşam sessizce ağlarken oğlunu düşünmeden edemiyordu. Ne kadar kendini, Lucas'ın umrunda bile olmadığına inandırmaya çalışsa da, merak etmeden edemiyordu. Şimdi ise maskesi düşmüştü. Evet, Lucas'ı her gün delicesine merak ediyordu! Ne yediğini, ne içtiğini, üşüyüp üşümediğini, annesini özleyip özlemediğini..Nasıl etmez ki. O, her şeye rağmen onun oğlu ve üstelik onun tek suçu günahkar bir babanın oğlu olmak. Solinari darmadağın bir halde Lucas'ın yüzüne baktı. "Ben her şey için seni suçladım. Belki, babandan bile daha çok bedel ödettim sana. Ama onun gibi, bir kadın tarafından uğursuzca öldürülmesini istemediğim için." Biraz duraksayıp derin nefesler aldı. Sonra, devam etti konuşmasına. "Seni hayatımdan uzaklaştırırsam, geleceğinin de umrumda olmayacağını biliyordum. Çünkü Elf Krallığı tahtına çıkacağın vakitin er ya da geç geleceğini biliyordum." Bu düşünce bile irkilmesine neden oldu. Oğlunu o nefret ettiği krallığın başında hayal edemiyordu.. "Lucas, babanın izinden gitmeni istemiyorum oğlum." Gözyaşları bir kez daha akarken, bazı şeyleri sonsuza kadar değiştirmişti..

Başını kaldırıp bana baktı. "Ben her şey için seni suçladım. Belki, babandan bile daha çok bedel ödettim sana. Ama onun gibi, bir kadın tarafından uğursuzca öldürülmesini istemediğim için." Şaşkınca ona baktım. Bunu başardığı da söylenebilirdi. Sırf babamın durumuna düşmemek için henüz hiç bir kızla yatmamıştım. Ama bu hiç bir şeyi değiştirmiyordu. Yine de en azından beni anladığını düşündüm. "Seni hayatımdan uzaklaştırırsam, geleceğinin de umrumda olmayacağını biliyordum. Çünkü Elf Krallığı tahtına çıkacağın vakitin er ya da geç geleceğini biliyordum." Bunun farkındaydım ve ben de tahta çıkmak istemiyordum. Yine de her yerde beni arıyorlardı ve yakalanmam an meselesiydi. İstesem de istemesem de bunu bana yaptıracaklardı. "Lucas, babanın izinden gitmeni istemiyorum oğlum." Sırf bunun için mi bana bu kadar işkence yapmıştı? Ailem olmadığı için ne kadar zorlukla büyüdüğümü hiç merak etmemiş miydi? Ya da aç yatmak zorunda kaldığım geceleri? Dövüldüğüm, sokaklarda yattığım zamanları? Bu sıralarda neredeydi? Yine de bir şey söylemedim. O benim annemdi değil mi?

"Ağlama lütfen. Elf krallığının başına ben de geçmek istemiyorum fakat krallığın adamları peşimde. Sürekli tuzak kuruyorlar bana. Eninde sonunda kaçamadığım bir gün gelecek. Yine de ben onun gibi olmayacağımç Bunu bilmen gerekir çünkü ben senin de oğlunum." Sıstum ve bir müddet sessiz kaldım. Buraya gelirken benimle konuşmasının şanslı olduğum anlamına geleceğini düşünürken şimdi sadece gitmek istiyordum. Onu hiç bir şey için suçlamıyordum. Nasıl suçlayabilirdim ki? Ölmemi istese hiç düşünmez öldürürdüm kendimi. Annemdi o benim. Başımo önüme eğdim. "Yorgunsun sen. Ben gideyim en iyisi. Hoşçakal anne." Diyecek başka sözüm yoktu. Bu yüzden gitmek istiyordum. Hem bir daha gelebilirsem o zaman beni kovmazdı sanırım. Hem ben onun ağlamasınıda görmek istemiyordum. Özellikle benim yüzümden ağladığını düşünürsem. Ona yalnız kalması için vakit veriyordum. Uzunca bir süre. Ona arkamı döndüm ve camın kenarına yanaştım. Gölge için bakındım.

Odada uçuşan sineğin kanat sesinden tutun da, kalp atışlarına varana dek duyuluyordu. İkisi de sessizce sadece o anı yaşadılar. "Ağlama lütfen. Elf krallığının başına ben de geçmek istemiyorum fakat krallığın adamları peşimde. Sürekli tuzak kuruyorlar bana. Eninde sonunda kaçamadığım bir gün gelecek. Yine de ben onun gibi olmayacağımç Bunu bilmen gerekir çünkü ben senin de oğlunum." Solinari'nin de oğluydu; ama birbirlerine o kadar uzak, o kadar yabancıydılar ki.. Onu tanımıyordu annesi. Hangi yemeklerden hoşlandığını, onu en çok üzen ve sevindiren olayları, annesi hakkındaki düşüncelerini, hiçbirini bilmiyordu. Böyle aile mi olur?"Yorgunsun sen. Ben gideyim en iyisi. Hoşçakal anne." Mahzun bakışlarını öne indirdi, sessizce bu sözleri mırıldandı. Gitme diyemedi Solinari. Demek istedi. Sımsıkı sarılıp oğluna doya doya bakmak istedi. Bir şeyler onu engelledi. Gülümsedi, eline birkaç altın sıkıştırdı. "Altınların bitince yine gel, olur mu?" Ağzından çıkan bu sözler şimdiye kadar söylediği en duygulu kelimelerdi. Lucas odadan çıkarken, o sadece ağlıyordu. Geçmişine..

~SON