Ticaret alanına gelmiştim yine. Bu sefer krallıktan kaçmak daha zor olmuştu. Yokluğumu anlamamış olmalarını umuyordum ama büyük ihtimalle anlamışlardır. Gölge’yi yakınlarda bir yere saklanması için ikna ettim. Sonra da başıma bir şapka geçirip sokaklarda yürümeye başladım. Tanıdık bir yüz görmeyi amaçlıyordum. Crystal büyük ihtimalle buradaydı ve onu görüp biraz eğlenmek güzel olurdu. Tabi bu düşüncemle onu görmeyi beklemiyordum. Siyah elbisenin içindeki o duruştan tanımıştım arkadaşımı. Sırıttım ve arkasından ona yanaştım. Elimi omzuna koydum. O da hızlıca bıçağını çıkartıp bana döndü. Güldüm halini görünce. O ise yavaşça kaldırdı bıçağını. "Merhaba Lucas."

“Merhaba Crystal. Burada ne yaptığını sormama gerek yok sanırım.” Etrafıma baktım sonra da tekrar ona döndüm. Çevrede askerler yoktu bu açıdan iyiydi. Fakat ortalıkta fazla dolaşmasam iyi olurdu. Şapkamı düzelttim ve yeniden sırıttım ona bakarken. “E hadi gel biraz gezelim. Böyle sabit durmak hiç güvenli değil.” Onun koluna girip yürümeye başladım. Neler yaptığını sordum. Uzun zaman olmuştu onu görmeyeli. Eski bir dostla sohbet kadar güzel bir şey olmuyordu.

"Şu zamanlarda hırsızlık zorlaştı diyebilirim. Zengin insan ırkına ne oldu böyle?" Onunla beraber güldüm. Yürürken konuşmasına devam etti. "Acaba sizin oralara mı gelsem, yalnızlık çekmezsin hem. Hep sizin zindanlarda olurum beni rahat bulabilirsin." Bu hoş bir şaka değildi. Böyle yakın bir arkadaşımın zindanda olmasını istemezdim. Bu yüzden dürttüm onu. Ama sanırım fazla dürttüm çünkü dengesini kaybetti. En azından yere düşmemişti. "Heeey. Bu pek olmadı sayın ekselansları." Ona kötü kötü baktım ama görmediğini düşündüm çünkü önüne bakıyordu. Neyse. Umursamadım ve yürümeme devam ettim. Bir müddet konuştuk. Neler olduğunu özetledim kısaca. Benim veliaht olduğumu biliyordu ama nasıl olduğunu bilmiyordu. İşin arkasındaki gerçeği...

Crystal aslında..." sözlerim başka birininki tarafından kesildi. "İşte orada." Başımı çevirip arkaya baktığımda bize doğru koşan elf krallığı askerlerini gördüm. Dehşete kapılmamın yanı sıra Crystal'ın eline yapıştım ve koşmaya başladık. Gölge'yi çağırdım hemen. Fakat gelmesi biraz zaman alacaktı. Koştuk biz de. Askerlerin bize yetişmemesini umdum. İlerdeki tezgahın üzerinden atlarken bir ara onu bırakmıştım. Hemen çevreye bakındım ve dostumu aradım.

İkimiz birbirimizden koptuk kaçış sırasında. Nereye gittiğimden pek emin değildim. Tek istediğim ise Crystal'ın iyi olmasıydı. Hızlıca köşeyi döndüm ve koşmama devam ettim. Bir ara önüme çıkan tezgahı devirdim arkamdan koşan askerleri engellmek için. Onların bir kaç tanesi düşerken ben iyice hızlanıp arayı açtım. Tabi aynı anda birinin bana çarpmasıyla yere yuvarlandım. Toparlanmaya çalışırken bana çarpanın Crystal olduğunu anladım. O koluma yapıştı ve çekiştirdi beni. Kaçtık yeniden ama onun yavaşlamasından bırakacağını anlamıştım. Bu sefer eline ben yapıştım ve çektim onu. Yorulmuş olacak ki ben sonuna kadar koşmayı düşünürken o beni bir evin arazisine çekti. Bir duvara yapışıp sessizce gitmelerini beklerken Crystal bir ses çıkardı ve uzaklaşmaya başlayan ayak sesleri durdu ve yakınlaştı.

Onu arkama çektim birden çünkü askerler önümüzü kesmişti. Onları öldürebilirdim fakat bu bir çözüm değildi. Sonsuza dek kendi krallığımın adamlarını öldüremezdim. Başımı gökyüzüne kaldırdım ve bağırdım. "Gölge!" Aniden etraf karardı. Ejderhamın gölgesi üzerimize düşmüştü. Hızlı alçaldı ve ben de onun üzerine tırmandım. Bu sırada Crystal'ı da arkama çektim ve yükseldik birden. Askerleri arkamdan bağırırken bıraktım bulutların arasına girerken. Başımı arkaya çevirdim ve konuştum, yanağımdaki delikleri ortaya çıkarktan bir gülümseme ile "İyi misin? Seni güzel bir hana götüreyim de karşılıklı içelim ne dersin?"

"Elbette neden olmasın, yorucu bir gündü." Başımı salladım ve onayladım. Gölge büyük bir hızla ilerleyip bizi uygun bir yere getirdi. Yavaşça alçaldık ve yere indik. Büyük bir ejderhayla dikkat çekeceğimizden Crystal aşağı inince Gölge'yi yakında bir yere gönderdim. Kimsenin onu göremeyeceği fakat ihtiyacım olduğunda yardımıma koşabileceği bir yerde olacaktı. Bu rahatlatıcıydı. Gözüm bir ara dostuma kaydı. Etekleriyle uğraşıyordu. Sırıttım rahatça. "Böyle mi kalsaydı? Şapkanı tak." Güldüm ve şapkyı geçirdim kafama. Bu sırada Gölge havalandı ve bulutların arasına karıştı. Biz de beraber hana girdik. İçerisi kalabalık gibiydi fakat bir yer bulmak zor olmamıştı. İçki istedim hemen. Ne kadar hızlı içtiğimi bilirdi Crystal ve şimdi kafamı dağıtmak istiyordum.

"E Crystal işler nasıl? Barbarlık filan?" Sırıttım ona bakarken. Bir ara çevreye bakındım tanıdık bir yüz olup olmadığını anlamak için. Pek fazla yoktu. Yeniden dostuma döndüğümde içkiler geldi. Arkama yaslanıp ilk yudumu aldım.

"Şey çaylaklar gelmeye başladı. Onları eğitmek de benim görevim oldu artık. Benim yardımcılarım lider tarafından öldürüldü bir değerleri kalmadığı için. Çok üzüldüğümü söyleyemem içlerinden biri bana sürekli asılıyordu. Onu öldürecektim fakat yardımlarına ihtiyacım olduğu aşikardı. Zaten bir kaç gün sonra liderimiz tarafından öldürüldüler. Gelen çaylaklarla tek uğraşan da ben oldum. Hepsi benden korkuyor bu yüzden hareketleri daha fazla kavramaya çalışıyorlar. Yine de onlara tekniği öğretmem iki haftamı aldı. Fakat hala iyi değiller. Bu yüzden kendi işimi kendim hallediyorum." Anlaşılan benden daha çok sorunları vardı. Ekibin çaylaklarıyla uğraşmak sıkıcı bir iştir sanırım. O da bununla pek mutlu değildi zaten. Bir yudum daha aldım içkiden.

"Peki ya senin durumlar nasıl?" Neyi ne kadar anlatacaktım ki? Çok sıkıcıydı ve elf askerleri beni zorluyordu. Sürekli bir şeyler öğretmeye çalışıyorlardı bana. Bu katlanılmaz bir şeydi. Rahatça gülemiyordum bile. Yok konuşurken ciddi olmalıymışım, yok kılıçları bile belli bir duruşla tutmalıymışım... Herkes kendi tarzında savaşırdı değil mi? Bunu anlayamıyorlardı sanırım. "Sıkıcı işte. Sürekli kaçıyordum fakat her seferinde beni buluyorlar. Topraklarında olmasam bile. En başta daha kolay kaçıyordum şimdi ise bu iş giderek zorlaşıyor. Sanırım nasıl kaçtığımı öğrendiler ve bunu bana karşı kullanıyorlar." O krallığa geri dönmek istemiyordum. Zorla halkın ne düşündüğünü ve benden ne beklediklerini anlatıyorlardı. Babamın yerini almak istemediğimi anlamıyordu kimse. "Mükemmel bir prens yapmaya çalışıyorlar ama ben bunu istemiyorum."

"Bu işin seni yorduğuna eminim fakat kimse mükemmel değildir. Ve kimse mükemmelleştirilemez. Neysen osun. Değiştirmeye çalışmak sadece kötüleştirir. Bunu bilmeleri gerek. Dostun olarak konuşursam sen inatçı birisin Lucas. Onlar 'Kal.' dedikçe daha fazla kaçacaksın. Ve böyle devam ederse sana zarar vermelerinden korkuyorum. Olduğun yerde kal demiyorum ama bunu konuşmalısın onlarla derim ben." Haklıydı. Onun dediklerini düşündüm bir süre. Bu sırada hanın kapısı açıldı ve içeri doluştu askerler. Bana saklanmamı söylediğinde çıkıp dövüşmeyi düşünüyordum. Yine de sözüne uydum ve saklandım. Barın arkasına geçip eğildim iyice ve tabir yerindeyse kaçacak delik aradım. Ama şansım yoktu. Bu yüzden homurdanırken bir yandan da askerleri gözlüyordum. Crystal'ın yanında duruyorlardı. Kılıçlarımı çektim ve hazır bekledim olacaklara karşı. En ufak yanlş hareketlerinde hepsini ikiye ayıracaktım. Kimse dostuma zarar vermezdi.

Bu sırada handakilerin de sesi kesilmiş olayları izliyorlardı. Yan taraftan bir parça ekmek buldum ve en kavgacı görünen tipin kafasına attım. Hemen ardından saklandım. Kimse görmemişti bu yüzden adam han kavgası başlatırken sırıtyordum sakince. Bir süre sonra her yerde sandalyeler uçuşmaya başladı.

Kavga hızlıca büyürken Crystal yanıma geldi ve beraber yavaş yavaş kapıya ilerledik. En sonunda tam çıktığıma sevinecekken bizi görmüş askerler peşimizden koşmaya başladı. Ben Gölge'nin inmesini beklerken Crystal kolumdan tutup ağaçların arasına çekti. Koştuk bir süre fakat diğerleri bize yetişti. Etrafımızı sarmışlardı. İki kişi kollarımdan tutunca iyi olup olmadığını görmek için Crystal'a baktım. İyiydi ona dokunmuyorlardı. Bu sırada dirseğimde yanımdaki adamın burnuna vurdum. Acıyla inleyip geri düşerken diğerleri üzerime atıldılar. Yüzüstü toprağa gömüldüğümde suratım asılmıştı. Yine de en azından Crystal iyi durumda olacaktı. Bu yüzden ona gitmesini söyledim ben tamamen bağlanırken. Can sıkıcı bir işti bu.

SON